Dit komende jaar word door een brede groep mensen, die zich met energietransitie en duurzaamheid inzetten, gezien als het jaar van de Thuisaccu.
Een thuisaccu is een compleet apparaat die de dagstroom van de zonnepanelen opslaan om die in de avond weer terug te geven. Motto: eigen stroom eerst.
Als die bij elke zonnepaneel zouden staan zou de netcongestie een stuk minder of zelfs tot nul kunnen worden teruggebracht. Nu zijn deze accu’s behoorlijk volwassen geworden. De computer-bewaking is goed uitgewerkt, de huidige accu’s zijn veiliger geworden. De prijzen dalen, de grotere vraag is: Is het een taak voor de consument of van de leverancier om vraag en aanbod pieken en dalen op te vangen. Ik heb toch ook geen watervat in huis om water te bufferen. Wie is er verantwoordelijk om de netcongestie te beteugelen? De particulier de netleverancier of mogelijk de wijk. Die discussie was er ook tijdens de aanleg van zonnepanelen, maar doordat er financieel zaken geregeld konden worden, liggen nu de daken behoorlijk vol. Met vooral dank aan subsidies zoals de ‘Salderingsregeling’.
Hoe het daarmee gaat aflopen, weten we allemaal.
Terug naar de accu’s: ze zijn nu qua ontwikkelingen volwassen geworden en de prijzen staan nu door de grote omzet flink onder druk. Behalve een aanschaf-subsidie is de overheid niet in staat om iets met de prijs te doen, want je kunt doen wat je wilt met je eigen stroom , salderen was een politiek instrument. Zien we nu binnen pakweg 2 jaar in of naast elk huis ergens een thuisaccu? Worden we nu allemaal specialisten energie-afhandelingen die met een app in de hand apparaten uit en aanzetten? Hoe bereken je eigenlijk de terugverdientijd als de parameters voor deze berekeningen een handvol ruwe aannames bevat? En dan is het de vraag als men dit tot het jaar van de thuisaccu’s uitroept, komt dat omdat de daken vol liggen en bedrijven omzet zoeken of omdat thuisaccu’s een prima investering zijn.
Kortom: veel vragen en toch gaan we het allemaal doen.
