U kent ze wel: vakantieverhalen met foto’s. Vooral leuk voor de mensen die ze vertellen, minder voor de toehoorders overigens.
Dit jaar waren de verhalen een beetje anders, iets in de sfeer van: Zag je die foto van die brand in Frankrijk/Spanje/Portugal/Italië/Belgie ? Vorig jaar stonden we daar ook, goed dat we dit jaar naar een andere bestemming zijn gegaan.
Een voorbeeld om de betrokkenheid bij de aarde met zijn problemen van je eigen bordje af te schuiven.
Want dat afschuiven, daar zijn we als samenleving erg goed in geworden. Airco’s zijn niet aan te slepen met de klacht dat de opwarming van de aarde wel erg veel geld gaat kosten.
Ondertussen omarmen we vooral de luxe zaken die deze opwarming veroorzaakt.
Ik geef een enkel voorbeeld van de duizenden die er zijn: Rekencentrums of Computercentrums. Het uitbesteden van eigen computercapaciteiten naar ‘de cloud’. Dit soort centrums zijn op zich goed te verdedigen uit hoofde van efficiëntie en energieverbruik voor bedrijven. Anders wordt het als we deze centrums als luxe opslag gaan inzetten. Het opslaan van foto’s en filmpjes die we na het maken, nooit meer gaan bekijken is daar een voorbeeld van. Deze staan vaak meerdere malen (een back-up is wel net zo veilig) op dit soort services in de cloud.
Deze rekencentrums groeien daarmee als kool. In Nederland staan er al zo’n 200, wereldwijd duizenden. Een groot deel van de capaciteit heeft amper nut in onze maatschappij, maar ze zijn wel goed voor het verdienmodel van de eigenaar. De hoeveelheid energie en koelwater die het verbruikt begint wereldwijd meerdere procenten van de wereld energiebehoefte te omvatten -meer dan dat van de luchtvaart- , terwijl de problemen rond die centrums zonder veel discussie bij de samenleving wordt neergelegd. Resultaat: Natuur-opwarming rond deze centrums, water schaarste, stroomprijzen die omhoog gaan, geluidsoverlast voor omwonenden, elektronische componenten die duurder worden.
En dat allemaal om onder andere al die foto’s van de camping op te slaan toen die nog niet afgebrand was.
Tekst uitgesproken in het Radio-programma GewoonGroen
